Strict Standards: Non-static method timezone::is_dst() should not be called statically in /var/www/vhosts/dijkhuiscommunicatie.nl/httpdocs/textpattern/lib/txplib_misc.php on line 2545

Strict Standards: Non-static method timezone::is_supported() should not be called statically in /var/www/vhosts/dijkhuiscommunicatie.nl/httpdocs/textpattern/lib/txplib_misc.php on line 2713
Dijkhuiscommunicatie - specialist in communicatie op de werkvloer: Aandacht voor psychische schade na een ongeluk. Mooie start of begin van dwang en drang?

DIJKHUISCOMMUNICATIE in contact met de werkvloer

Aandacht voor psychische schade na een ongeluk. Mooie start of begin van dwang en drang?


1 oktober 2014

Vandaag opende Maud Effting haar bijdrage op de eerste pagina van De Volkskrant met de kop: psychische schade na ongeluk miskend.  Stonden er nog niet zo lang geleden hermetische schotten tussen psyche en lijf, tegenwoordig lijkt deze grens plastischer te worden. Tenminste als het aan VeiligheidNL en het  AMC ligt. Zij constateren dat artsen in de spoedzorg maar ook slachtoffers van ernstige ongevallen weinig oog hebben voor het psychisch welbevinden na het ontslag uit het ziekenhuis en waarschuwen voor de gevolgen van een post traumatische stressstoornis (ptss).  

 


Meer... >

Uit onderzoek  van het AMC blijkt dat zo’n 16% van de patiënten met ernstige letselschade in het eerste jaar ptss ontwikkelt. Dan kan het gebeuren dat  iemand van een gecompliceerde beenbreuk geneest, maar gevangen blijft in het moment dat het ongeluk gebeurde. Zo iemand trekt zich terug , heeft slaapproblemen, staat onder extreme spanning, is overgevoelig  voor prikkels en communiceert niet al te gemakkelijk met de omgeving. Aandacht voor ptss lijkt dus niet langer voorbehouden  aan soldaten die terugkeren vanuit een missie of oorlog naar de burgermaatschappij. Ook de buurvrouw of buurjongen komen in het vizier. Het AMC stuurt patiënten met letselschade een maand na het ziekenhuisontslag een brief waarin ptss onder de aandacht wordt gebracht. Aan de hand van een vragenlijst kunnen patiënten checken of ze extra psychologische ondersteuning nodig hebben. Ze kunnen dan terecht bij een  poli die gespecialiseerd is in de  gevolgen van  verkeersongevallen.

‘Een begrijpelijke ontwikkeling dat er meer gescreend wordt’ dacht ik toen ik het artikel las, ‘omdat je ergens moet beginnen als je naar een meer integrale zorg toe wilt waarbij soma en psyche aan hun trekken komen zodat patiënten evenwichtiger kunnen herstellen.’

Wel bleef mijn aandacht haken bij het zinnetje waarmee traumaspecialisten werden geciteerd want daar las ik  ‘rondlopen met ptss zonder hulp kost immers miljoenen aan onnodige ziekte-en verzuimkosten’. Nou weet ik wel dat geld gewoon een rekeneenheid is maar je zou je als werknemer bijna  een potverteerder gaan voelen als je bij een ongeluk op eigen kracht je heftige gebeurtenissen probeert te verwerken.  Dat zal vast niet zo bedoeld zijn door de traumaspecialisten maar het roept wel vragen op. Hoe bepaal je welke ziekte-en verzuimkosten onnodig zijn en wie hebben daarin een stem? En wie zegt me dat de hulp die wordt aangeboden door ziekenhuizen altijd effectief is? Blijf je vrij om je eigen keuzes te maken en is er straks genoeg te kiezen in de zorg? En als je zo doorredeneert op het pad van de verzuimkosten, sluit je iedereen die buiten de officiële verzuimcijfers valt zoals mantelzorgers, vrijwilligers, huisvrouwen, huismannen , studenten, zippers , uitkeringsgerechtigden, gepensioneerden buiten en lijkt het alsof de zorg vooral bestemd is voor een slinkende groep werknemers, de nijvere werkbijen van Nederland? Wat meer bekendheid geven aan de gevolgen van ptss zal misschien in eerste aanleg  kosten drukken, maar ik voorzie nog meer uitval als de focus op  mentale gezondheid van werknemers te groot gaat worden. Dat zou pas echt ziekmakend zijn.  Hoe zouden Hypocrates en Freud hiertegen aan kijken?

Het volledige rapport is te lezen op http://www.veiligheid.nl/csi/veiligheidnl.nsf/content/psychische-gevolgen-van-letsel-groot/$file/whitepaper psychische-nood-okt2014.pdf

 

 

 

 

 

 

route